zaterdag 14 januari 2017

Waarnemen in het Dwingelderveld


  • Verslag   1e buitenexcursie IVN- Natuurgidsenopleiding  14 januari 2017
  • Thema: Leren waarnemen
  • Aantal deelnemers : Allemaal (=29) minus  Wampexers (dit was 13/14 januari de zwaarste ooit !)
  • Begeleiders ; Bart, Joop, Guido
  • Weer:  Helder met sneeuwbuien (3mm),  temp  2°C,   wind 4B


Zaterdagmorgen 14 januari in de bossen en heide rond het bezoekerscentrum Dwingelderveld  zijn drie groepjes van de IVN-natuurgidsopleiding  gestart met hun eerste buitenactiviteit.  Uw verslaggever zat in de groep van Bart.

Voor de buitenstaander een bijzonder gezicht:  10 mensen zwijgend in de ganzenpas door  bos en langs bosrand,  soms los , soms paarsgewijs  met elkaar de hand vast,  zo nu en dan stoppend, rondkijkend of omhoog kijkend of in een kring gezamenlijk naar iets kijken.


En wat was er zoal ‘te zien’:  Stilte, rust, het hier en nu, met je ogen foto’s  maken : prikkelen en verbinden van al je zintuigen.  Dan zie je vormen en kleuren ( geuren was bij dit weer lastig en de koffie kwam niet uit de tas).  Het helpt je herinneringen te kweken.  Tip van Bart: voor breedkijkers de kans om meer naar details te kijken en voor smalkiekers  om meer te letten op grotere verbanden

Tussendoor vragen en uitleggen van Bart:  hoeveel mossen heb je de laatste 50 meter gezien ?  Nauwelijks dus en als je dan terugloopt voltrekt zich de openbaring.  Vele soorten groen van mossen tot varens,  soortenkaart er bij voor betere herkenning.  Ook gevonden een  eikenblad met 4 galappels (kraamkamer voor vliegenlarf en uiteindelijk ’t beest);   aan de hand van de grond en hoogteverloop  stilstaan bij de ontstaansgeschiedenis van het gebied.

Een recent  onder invloed van sneeuw bezweken den  was een kunstwerk dat na de Apocalyps zich weer herstelt naar een nieuw kunstwerk; je moet het maar zien en je er over verwonderen…
Op de terugweg een verhaal over orchideeën langs het fietspad naar de schaapkooi (kalkrijk door schelpen) en pitrus in gedempte heidesloten (met rijke grond).  Zo hebben we op verschillende manieren de eerste stappen gezet op het leren waarnemen.

Het laatste stukje was het stevig doorlopen omdat we graag een ommetje wilden maken;  ook de koude tenen werden weer warm.  Precies om twaalf uur (volgens  planning) waren we terug , enthousiast en uitziend naar de volgende keer.

Verslag: Roel Pepping

Geen opmerkingen:

Een reactie posten